عصر یخبندان                                   زمین سرد، آسمان سرد، پهندشت بیکران سرد، هوا سرد، فضا سرد، کهکشان سرد،   به هر جا بنگری، سرما ی جانسوز زمستان است که یخ بسته است و یخ ماندست تنها نمایان، سرد   به هر سو یخ، ز هرسو از هر طرف، یخ برون یخ، اندرون یخ، کجای این ناکجا یابی بجز یخ؟  بیابان یخ، خ...

      بگذارید کمی خودمانی باشم؛ یا بقول معروف، باخودم روراست باشم.  راستش تا به خود آمدم، خودم را گرفتار خودخواهی ها و خودمحوری های ناخودآگاه دیدم. اما دلیلش چه بود و از کجا آمد؟.    این خودِ لعنتی، همیشه و حتی خیلی بیخودی با من بوده و خود را به من تحمیل کرده؛ چه آن زمان که کودکی بیش نبودم اما بین م...

  وای بر من،     در روءیای شیرین دیدارش،        که به خیالم، شاید زود،         همین نزدیکیها می بود          من چون کودکی خوابم برده بود              ولی او ارام و در سکوت،               دیرگاهی بود که از برم کوچیده بود               اکنون این منم: تنها،در هم و مغموم، در خزان روزگار                ت...

کودکان؛ آی عاصيان، تلخکامکان بی بهره گان از خانمان؛آی طفلکان شاید فردا بسیار بخوانيد ، يابشنوید از همگان؛ در همه جا؛ در هر زمان در کوی و برزن؛ در همه شهر و دیار این جهان، در دیر، در مسجد، در آتشگهان؛ در قصه؛ درشعر در رمان: « قصه ی ما و سادگی؛ دانائی و پرمایگی حماسه ی آزادگی؛ غمخوارگی؛ دلدادگی یا وحد...

آئینه ای دربرابرم، نقش پائیز در آن پیداست: اشکِ من، بارانِ بی شمار آهِ سردم، همچو بادِ بیقرار بغض هایم، ابرهایِ ماندگار شعرهایم، واژه واژه، برگ برگ، بازتابی از خزانِ پُر زِ رنگ. پائیز ۱۳۸۸ شاپرک + نوشته شده در یکشنبه سیزدهم دی ۱۳۸۸ساعت 2:15&nbsp توسط |

آب روان بودم، بسترِ رود و جویباران تا دریا، جولان گاهم؛ مانده-آبِ تالابِ پلشتی شدن تا کی؟ عقاب آسمان بودم، پهنه یِ بیکران آبی و ستیغِ کوه، ماءوایم؛ با کرکس و کلاغ و جغد سرکردن تا کی؟ پلنگ کوهساران بودم، همآورد شیر و هم رزم ببر؛ با تازی و شغال و سگ، هم آشیان شدن تا کی؟ شاپرک - مرداد

از راه گذشتی و طائر قلبم از دام برست از ما گسستی و پرتو شوقت از بام گذشت زنهار ترا چگونه طی شودت آن دمی ز عمر که بی شعله ی وصل و باده و جام گذشت؟ شاپرک - دی ماه ۱۳۸۹ + نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم بهمن ۱۳۸۹ساعت 9:9&nbsp توسط |

تو نمی دانستی ؟ از همان روزی که رفتی؛از همان شب نقش تو در قاب بی فروغ ديده ی من لب طاقچه ی ساکت دل؛ مهمان شد تو نمی دانستی؟ نقش تو در دیده و یا در دل من چیزی نیست چون رد گل؛ پر پروانه؛ یا بافه ی دود که نسیمی ببرد آنرا زود نقش تو در دیده ویا در دل من؛ سوختن است خبر ثبت و یامحو یک خاطره نیست قصه ی حبس...

کودکان؛ آی عاصيان، تلخکامکان بی بهره گان از خانمان؛آی طفلکان شاید فردا بسیار بخوانيد ، يابشنوید از همگان؛ در همه جا؛ در هر زمان در کوی و برزن؛ در همه شهر و دیار این جهان، در دیر، در مسجد، در آتشگهان؛ در قصه؛ درشعر در رمان: « قصه ی ما و سادگی؛ دانائی و پرمایگی حماسه ی آزادگی؛ غمخوارگی؛ دلدادگی یا وحد...

تا طلوع نگاهت، در پس افق بی اعتنائی، پدیدار شد ابر دیدگانم باریدن گرفت، و اکنون سیلاب درد، در جانم می پیچد. انبوه کلاغان، که در نبودنت، در خیال خود تا همیشه با ما هم آشیان می شوند منقار به زخم جانکاهم می زنند. ما ماندیم و باران بی امان و سیلاب درد، ما ماندیم و رخسار زرد. ما ماندیم و کلاغان ناآشنای ه...

آئینه ای دربرابرم، نقش پائیز در آن پیداست: اشکِ من، بارانِ بی شمار آهِ سردم، همچو بادِ بیقرار بغض هایم، ابرهایِ ماندگار شعرهایم، واژه واژه، برگ برگ، بازتابی از خزانِ پُر زِ رنگ. پائیز ۱۳۸۸ شاپرک

آب روان بودم، بسترِ رود و جویباران تا دریا، جولان گاهم؛ مانده-آبِ تالابِ پلشتی شدن تا کی؟ عقاب آسمان بودم، پهنه یِ بیکران آبی و ستیغِ کوه، ماءوایم؛ با کرکس و کلاغ و جغد سرکردن تا کی؟ پلنگ کوهساران بودم، همآورد شیر و هم رزم ببر؛ با تازی و شغال و سگ، هم آشیان شدن تا کی؟ شاپرک - مرداد ۱۳۸۹

از راه گذشتی و طائر قلبم از دام برست از ما گسستی و پرتو شوقت از بام گذشت زنهار ترا چگونه طی شودت آن دمی ز عمر که بی شعله ی وصل و باده و جام گذشت؟ شاپرک - دی ماه ۱۳۸۹