زمستان

 

وای بر من،

    در روءیای شیرین دیدارش،

       که به خیالم، شاید زود،

        همین نزدیکیها می بود

         من چون کودکی خوابم برده بود

             ولی او ارام و در سکوت،

              دیرگاهی بود که از برم کوچیده بود

              اکنون این منم: تنها،در هم و مغموم، در خزان روزگار 

              تنهاتر از هر روز ، در سوگ لحظه های دیروز 

              لیکن اوست: لبریز از هستی، در بهار آرزو، سرخوش از فردا

                  باز می گویم شکر، شادیش افزون باشد و بی انتها

                     چونکه او بود مرا ، دلیل شادی و  سکون و  هم آرام  

                       بعد از او هیچ گاه ، با هیچ کس و در هیچ جای

                                 دل نگیرد قرار، سر نگیرد سامان، 

                                  او که رفت، خزان شد،....

                                   کاشانه ی من، تا ابد ،...

                                    کلبه ی احزان شد

                                      او نمیدانست ای  دریغ.....

                                        زیستن فقط یک فصل:

                                                              1 شد.....